2. Grupa przedszkolna Siatkarskie muchomory

  – Nie. 

– Marysiuuu….

– Ja ci kurwa dam Marysiu. Nie, koniec tematu.

– No, ale przecież to tylko jeden filmik!

– Granieczny, ty mnie nawet nie denerwuj. Powiedziałam nie i koniec.

Marie skrzyżowała ręce na piersi. Stali przed nią we trzech – Granieczny, Bakaj i Daniel Górski, kadrowy spec od „rolkowania, tiktokowania i dbania, by się lajki na Instagramie zgadzały”. Ustawili się w szeregu, zrobili słodkie oczka niczym zagubione szczeniaczki i Krasicka może nawet by na to poszła, po matce miewała miękkie serduszko, gdyby prosili ją o cokolwiek innego. 

– Nie nagram z wami filmiku – powtórzyła twardo. – Żadnych rolek, virali, czy co to tam macie w planach, wybijcie to sobie z głowy. 

– Ale przecież obiecałaś! – Maks tupnął nogą niczym obrażona księżniczka.

– Że filmiki, ci obiecałam? Niby kiedy? 

– Że będziesz moją psiapsiółą! A psiapsóły nagrywają razem filmiki! 

– Od kiedy niby? 

– Od zawsze! 

– On miał rację – poparł libero Daniel. W jednej ręce trzymał telefon, a drugiej selfiesticka, w każdej chwili gotowy do nagrywania kontentu. Na głowie miał dodatkowo kretyński różowy kapelusz z doczepionym filcowym flamingiem.

Tym bardziej Marie nie chciała wiedzieć o jaki filmik chodzi. 

 – W psiapsiółowaniu chodzi o bycie ze sobą na dobre i na złe, w zdrowiu i w chorobie, w mądrości i głupocie – ciągnął kamerzysta. – Dopóki nas śmierć lub drama na tik-toku nie rozłączy, prawda chłopaki? 

Siatkarze energicznie pokiwali głowami, po czym wbili w Marie błagalne spojrzenia. 

Dziewczyna westchnęła ciężko. To nie tak, że czuła opętańczy opór przed wystąpieniami przed kamerą. W innych okolicznościach może nawet by się zgodziła. Może nawet miałaby z tego frajdę. I może, ale tylko może, wysłałaby efekt Timiemu żeby pokazać jak się doskonale bawi. Bez. Niego. 

Ale miała być profesjonalna, dorosła i odpowiedzialna. Ktoś musiał. 

– A na co wam jestem potrzebna? – zapytała jednak. Tak na wszelki wypadek. Żeby mieć szeroki ogląda na sytuację. 

– Do grania oczywiście! – Maks podskoczył radośnie. – Ty masz gitarę. My mamy piosenkę. Gitara plus piosenka równa się filmik! 

– Viralowy filmik – dodał Górski. – Prezes Świderski nakazał dbać o wizerunek medialny chłopaków. To znaczy ocieplić go trochę, żeby taki bardziej no… 

– Swojski był – dokończył Bakaj. – Prezes się odpalił i mu się wielkiego powrotu Igły zachciało. No, ale Igły nie ma, musi zadowolić się nami. 

– Więc potrzebujecie mnie, żeby spełnić marzenie prezesa Świderskiego?

– Tak! – odpowiedzieli unisono. 

– Grzesiu kazał ci się z nami integrować, pamiętasz? – przypomniał jeszcze Granieczny. – A to jest I-N-T-E-G-R-A-C-J-A. – Uśmiechnął się tak szeroko, że aż światło odbiło się od bielutkich zębów. 

– Nie szczerz się tak, bo ci zostanie – burknęła Marie. – Dobra, niech wam będzie. Ale to będzie pierwszy i ostatni raz, zrozumiano?!

Panowie zasalutowali synchronicznie, po czym rozpierzchli się przygotowywać nagranie. 

Pół godziny później Marie pożałowała, że jej noga w ogóle stanęła w Spale. Po wejściu na halę zastała bowiem widok godny viralowego filmiku na social-mediach. Daniel wytrzasnął skądś kolorowe krzesełka z Ikei oraz legendarny dywan w ulicę. Na tym właśnie dywanie stało czterech siatkarzy – do Maksa i Marcela dołączyli Michał Gierżot i Bartek Gomułka. Ubrani byli co prawda w swoje siatkarskie trykociki, ale narzucili na nie żółte odblaskowe kamizelki z uśmiechniętym słoneczkiem na plecach. Głowy przyozdobili papierowymi łódkami, każdą w innym kolorze. 

– Czy ja wylądowałam w przedszkolu?               

– Tak! – odkrzyknęli chórem sportowcy.

– Bo podobno siatkarze to takie dużeee dzieci – zaczął wyjaśniać Granieczny. 

– Więc razem z Danielem… – Marcel wskazał na kamerzystę, który toczył nierówną walkę ze statywem.

– Wymyśliliśmy… 

– Że będziesz naszą przedszkolanką! – Maks znów wyszczerzył się głupkowato. Marie zanotowała w głowie by sprawdzić czy można sobie nadwyrężyć mięśnie szczęki i jaki jest dopuszczalny poziom napięcia twarzy. 

– I ja mam się na to zgodzić, tak? 

Skrzyżowałaby ręce na piersi, ale trzymała gitarę. Poprzestała więc na uniesieniu jednej brwi (co każdego wieczoru ćwiczyła przed lustrem, ku uciesze Róży) oraz popisowym kpiącym spojrzeniu numer trzy. 

– Prosimyyy! – Siatkarze znów zrobili słodkie oczęta. Musiała przyznać, że to też mieli przećwiczone. 

– Co z tego będę miała? 

– Naszą dozgonną wdzięczność? 

– Sławę na Instagramie? 

– Miesięczny zapas żelków malinek? 

Marie spojrzała na Maksa i z uznaniem pokiwała głową. 

– Szybko się uczysz, Granieczny. To co mam zrobić? 

– Na razie siadaj i strój wiosło, a Daniel ogarnie światło – Granieczny podsunął jej jedno z krzesełek, oczojebnie różowe z doklejonym na oparciu zielonym wielorybem. Gdy usiadła, przykucnął obok i przez chwilę przyglądał jej się uważnie. 

– Zamierzasz się tak gapić jak ciele w malowane wrota? – fuknęła, przykręcając jeden z kołków. 

– Marysiu. 

– Co powiedziałeś? 

– Maryysiuuu. 

– Pierdolnąć ci gitarą w łeb? 

Libero z zaciekawieniem przekrzywił głowę. 

– Bo ja nie rozumiem – przyznał. – Bo ty jesteś Krasicka, czyli nasza, polska. Ale Marie, a nie Marysia, czyli jakaś obca. To jak to w końcu z tobą jest? 

– Nijak – Marie wzruszyła ramionami. – Albo właśnie pojebanie, jak tam wolisz. Dziadek Polak, babcia z Iranu, mama wychowana we Francji, ja początkowo też, potem Włochy, Ukraina i od paru lat Polska. Myślisz, że tyle języków to się dla frajdy nauczyłam? 

– A tata? 

– Co tata? 

– No nie wspomniałaś o tacie – wyjaśnił cierpliwie Maks. – O mamie i dziadkach, ale nie o tacie. 

Dziewczyna odwróciła wzrok. Skupiła się na strunach, które już co prawda brzmiały idealnie, ale musiała zająć czymś ręce. 

– Ojca nie znam – przyznała. – A mój tata, znaczy się ojczym, też jest z Ukrainy. Nawet przez chwilę mieszkaliśmy w Chersoniu, ale wiesz – wojna – wzruszyła ramionami.

Granieczny jakby zmieszał się nieznacznie. Chciał chyba coś śmiesznego powiedzieć, ale brakowało mu inwencji twórczej. 

Na szczęście ocalił go Gierżot, który przytaszczył drugie krzesełko i postawił obok. 

– Zaraz zaczniemy zabawę – kiwnął głową w stronę rozstawionych świateł. – Piękna sprawa muszę przyznać. Prawie jak w Hollywood. 

– Dobrze, że nie Bollywood – prychnęła Marie. 

– Żebyś się nie zdziwiła. Zabawa będzie iście bollywódzka. 

Tu wtrącił się Daniel. Z pełną powagą, kamerą w ręku i flamingiem na kapeluszu wyjaśnił, że o to wymyślił scenariusz godni Oscara, a co najmniej Złotych Malin. Krasicka z gitarą grać będzie przebój stulecia, genialne i jedyne w swoim rodzaju Kaczuszki. Panowie za to wykażą się zdolnościami tanecznymi i zaprezentują choreografię inspirowaną ptactwem wodnym. 

– I właśnie w ten sposób zdobędziemy tysiące fanów na Instagramie – zakończył swój wywód kamerzysta. 

Marie wzniosła oczy ku sufitowi. Policzyła w myślach do dziesięciu, a potem przeprosiła mamę za wszystkie te razy, gdy twierdziła, że przesadza, nazywając Spałę domem szaleńców. 

– No dobrze – westchnęła. – To jedźmy z tym cyrkiem. 

 

Marie doszła do wniosku, że ratuje ją tylko wrodzone zamiłowanie do porządku. Była w Spale niespełna tydzień, a już zaliczyła pożar tostera (Lemański), zgubiony cały zapas czystych skarpetek (Firszt) i klasyczne utknięcie na dachu (Gierżot – nadal nie udało się ustalić, co tam w ogóle robił). W czasie, gdy nie musiała ratować tyłka jednej lub drugiej nadziei narodu, Krasicka uczyła się prewencji. Pod czujnym okiem Grzesia zabezpieczała kontakty, pilnowała kluczy, sprawdzała systemy przeciwpożarowe i wypełniała dokumenty. Stosy dokumentów. IOS przykładało dużą wagę do instrukcji i dzielenia się wiedzą wszelaką, w końcu pod każdą szerokością geograficzną sportowcy byli podobni. 

Dlatego też tego popołudnia stała wraz z Grzesiem na jednym spalskich balkonów, zastanawiając się jak wyeliminować ryzyko dyndających nóg. Wywiad środowiskowy wykazał bowiem, że jest to zdarzenie występujące zaskakująco często, średnio raz na dwa sezony, czasami częściej. Właściciele ośrodka nawet próbowali się od tego ubezpieczyć, ale ubezpieczyciele nie chcieli wpisać dwumetrowych dzieci jako czynnika ryzyka. Pozostawał wykup całego zapasu drabin z miejscowej Castoramy. 

– Możemy zawiesić siatkę – stwierdziła Marie, przyglądając się konstrukcji balkonu. – Taką polietylenową wzmacnianą drutem ze stali nierdzewnej. Małe oczka, może czterdzieści na czterdzieści milimetrów, żeby nam się ktoś w alpinistę nie bawił. – Przykucnęła w rogu balkonu i postukała w kafelki. – To jest żelbetowane, co nie?

– Czy ja ci wyglądam na budowlańca? – prychnął Grzesiu. – Naprawdę uważasz, że zawieszenie siatki na koty pomoże? 

– Na siatkarzy. Inny kaliber wagowy – poprawiła go Krasicka. – Zawiesimy na linach stalowych i kotwach, powinno dać radę, policzyłam. 

Podsunęła mężczyźnie pod nos tablet ze starannie wyrysowanymi wykresami i obliczeniami. 

– O, tu – wskazała na kolorowy schemat z zaznaczonym czerwonym wektorem siły. – Naciąg na siatce cztery kiloniutony powinien wytrzymać upadek Bartka Lemańskiego z wysokości trzech metrów. 

Rozkosz z niedowierzaniem pokręcił głową. Przez dłuższą chwilę przyglądał się zaprezentowanym schematom. W końcu wziął głęboki wdech (standardowa praktyka starszych opiekunów) i zapytał:

– Przygotowałaś kosztorys? 

– Na następnej stronie. Związek da na to kasę? 

Pokręcił głową. Przebiegł wzrokiem po tabelce z dokładnie wyliczonymi kosztami. 

– Nie, pójdzie z funduszu IOS. Tylko złóż oficjalny wniosek przez stronę. I niech pójdzie do wszystkich opiekunów siatkarskich. Może problem jest powszechniejszy? 

– Oni to tak lubią z balkonów skakać? 

– A z czego nie lubią? 

Marie wyszczerzyła się szeroko. Stanęła na baczność, zasalutowała po czym pognała do sali konferencyjnej, gdzie sztab urządził tymczasowe biuro dowodzenia. 

Gdy odpalała swojego laptopa, usłyszała brzdąknięcie powiadomienia w telefonie, a na ekranie pojawiła się ikonka instagrama. Wstukała kod, przekonana, że tylko Manoline spamuje ją kolejnymi zdjęciami z Hawajów. 

 

@nik_mujanovic

Dlaczego Polacy zawsze dostają najfajniejsze przedszkolanki? Może Słowenia też by jakąś chciała 🥹

Zmarszczyła brwi. Nie kojarzyła, żeby znała jakiegoś Nika, choć w sumie nazwisko wydało jej się znajome. Weszła w profil szanownego kolegi Mujanovicia i aż parsknęła śmiechem. 

– No jak babcię Soraję kocham, chyba go pogięło. 

Ze zdjęć szczerzył się do niej kolejny wielkolud (ich stężenie w otoczeniu Marie na pewno zaczynało przekraczać dopuszczalne normy), tym razem Słoweniec, z burzą kręconych loków i głupkowatą bródką, która nadawała mu wygląd wyrośniętej kozy. 

– Co oni mają z tymi zarostami – burknęła. – Ciekawe czy IOS ma fundusz na golarki? 

Choć po zastanowieniu, ta bródka nie była taka zła. 

Przez chwilę zastanawiała się, czy odpisać. W sumie przepisy IOS nakazywały udzielanie wsparcia również sportowcom z nie swoich drużyn, więc…

 

@marie_krasicka

Zgodnie z procedurą działu HR organizacji IOS przydział opiekuna pomocniczego odbywa się na wniosek opiekuna głównego. Jak widać nie stanowicie wyzwania dla waszej przedszkolanki 🤷‍♀️

 

Wygasiła telefon i skupiła się na wniosku o finansowanie. Przez niespełna pięć minut udało jej się wypełnić kilka pierwszych pól, w tym uzasadnić, dlaczego montaż siatki jest niezbędny do zapewnienia bezpieczeństwa reprezentantom. 

Właśnie miała podać przewidywaną ilość wykorzystania siatki na pojedynczego siatkarza, gdy telefon rozdzwonił się po raz kolejny. Marie odebrała bez zerkania na wyświetlacz, nadal skupiona na formularzu. 

– Marie, dziecko szczęścia ty moje, dlaczego nie powiedziałaś mi, że jesteś sławna? – Po drugiej stronie rozległ się trajkot Manoline. W Stanach musiała być  siódma rano jak nic. Czyli dziewczyna była po co najmniej dwóch kawach, a dopuszczalne stężenie we krwi – o czym przekonała się Marie – wynosiło trzy-czwarte kubka. I to jak Many się wyspała. 

– Ja rozumiem dorosła jesteś, masz prawo, ja to jeszcze dziecko takie, co tam kontrakt, co tam matura! Dwa lata różnicy toż to przecież przepaść! I to, że znamy się całe życie, w ogóle się nie liczy, co to, to nie! I że spałaś u mnie na podłodze przez trzy miesiące, w ogóle bez znaczenia, nie powinnaś mi o niczym mówić!

 

– Sławna? – Krasicka ustawiła kursor w kolejnym polu. Przewidywany koszt wykonania zabezpieczenia wraz z uzasadnieniem. Jęknęła cicho. Czy nie mogłaby po prostu wgrać kosztorysu? 

– Sławna, a jak – kontynuowała Manoline. – Macie z trzydzieści tysięcy wyświetleń, z pięć tysięcy lajków, już z dziesięć osób mi ten filmik udostępniło, nie, dobra dwadzieścia. Nawet Oli Winiarski się pytał, czy ty to ty, a wy się przecież z dziesięć lat nie widzieliście! 

– Wpisz adres identyfikacyjny odbiorcy… Czekaj, o jaki filmik ci chodzi? – Marie zamarła z palcem nad enterem. 

– No jak to jaki. Ten, na którym chłopaki tańczą kaczuszki. Zostałaś oficjalnie pierwszą przedszkolanką męskiej siatkówki!

Marie wpisała z pamięci kod identyfikacyjny działu dofinansowań IOS. Z jakiegoś bliżej niezrozumiałego powodu cała komunikacja organizacji odbywała się przez wewnętrzny system mailowy, w którym każdy miał przypisany kod. Matka Marie uważała, że zaprojektował to jakiś nie wyżyty informatyk i nawet miała podejrzenia który. 

– To by w sumie wiele wyjaśniało – włączyła się w końcu do rozmowy z Manoline. – Jeden upierdliwy Słoweniec 

– Który? 

– Nik Mujanović. Atak z tego co wiem. 

Nastąpiła chwila ciszy. Marie była pewna, że Many właśnie bawi się w małego stalkera i googluje Słoweńca. Albo sprawdza jego Instagrama. Social media nową Wikipedią.

– Ale ciacho, zazdroszczę – po drugiej stronie rozległo się przeciągłe westchnięcie. – Ty to się potrafisz ustawić. 

– Raczej wkopać – burknęła Marie. W końcu skończyła formularz, jeszcze tylko sprawdzić wszystko i można słać. – Dzwonisz tylko po to, żeby podzielić się moją własną popularnością, czy masz jakiś bardziej ambitny temat? 

– Au!

W słuchawce coś grzmotnęło, jakby Manoline przywaliła łbem w sufit. Marie tylko zmarszczyła brwi, cierpliwie czekając, aż przyjaciółka się ogarnie. 

Choć również dobrze Anderson mógłby skończyć karierę. 

– Taaa, tak, jak zwykle masz rację – burknęła przyjmująca. – O, no właśnie! Wyjaśnij mi proszę, co do cholery zaszło między tobą i moim wkurzającym braciszkiem?! Ja rozumiem, że wytrzymywanie z nim pod jednym dachem jest ciężkie, bardzo dziękuję losowi, że już nie muszę tego robić, ale tata twierdzi, że ze sobą nie rozmawiacie! A jak zapytałam Timiego, to się wziął obraził i rozłączył. Świnia nie brat!

Marie zacisnęła palce nad klawiaturą. Kliknęła wyślij i dopiero wtedy zebrała się do odpowiedzi. 

– Doszło do pewnej… różnicy w poglądach – powiedziała spokojnie. 

– Na temat? 

– Rozwoju zawodowego. 

– Genre, Krasicka! Bo jeszcze ci uwierzę, że przez głupi rozwój zawodowy się gryziecie. Przecież wy się całe życie znacie. Dosłownie! Mam ci zdjęcia wyciągnąć?! 

Marie milczała uparcie. Wpatrywała się w ekran laptopa, na którym migało potwierdzenie wysłania wniosku. 

– Życie dziwne jest, wiesz – mruknęła w końcu. – Dobra, muszę kończyć młoda, mam tu dwudziestu facetów do utrzymania przy życiu. Trzymaj się tam i nie wpadnij do żadnego wulkanu.

Rozłączyła się, nie zważając na protesty Manoline. Oparła głowę na rękach, zamknęła oczy. Spróbowała uspokoić szalejące myśli. Wiele by dała, by któryś z chłopaków stanął w drzwiach i zgłosił sytuacje awaryjną. Na przykład atak zmutowanych bobrów.  Na IOS przygotowało procedury. 

Timi nie mieścił się w żadnych instrukcjach. 

Znów usłyszała dźwięk powiadomienia. Zrezygnowana zerknęła na ekran. 

 

@nik_mujanovic

To może jakieś tipy jak być lepszym przedszkolakiem?

 

----------------------------------------------------------------------------------

 

Jest i rozdział 2. Ciekawe, jak długo Marie wytrzyma z tą hałastrą. To co, widzimy się na jakimś meczu? 

 

1. Profesjonalny zwis balkonowy

 

W Spale było zimno, wiało i jeszcze do tego siąpiło przebrzydle. Marie przeklęła wszystkich monoteistycznych bogów już w momencie wysiadania z pociągu, a teraz wlekąc się powoli do Centralnego Ośrodka Sportu, sięgnęła po bogów ze starych panteonów. Zdążyła odhaczyć cały Olimp, połowę Egiptu i właśnie przechodziło do Iranu. 

A to wszystko dlatego, że była uparta. Tak, mamo, pojadę pociągiem. Nie, tato, z Warszawy nie jest tak daleko. I nie mamo, nie potrzebuję podwózki, jestem dorosłą, silną, samodzielną kobietą. 

Więc teraz, na własne życzenie, silnie i niezależnie mokła. Ku uciesze wszystkich bóstw tego świata. 

Dokładnie w momencie, gdy miała wykląć Waju*, za zakrętu wyłonił się budynek. W innych okolicznościach Marie może nawet by przystanęła, podumałaby nad przewrotnością losu, że oto jest, trafiła do domu polskiej siatkówki, do miejsca, gdzie rodzą się gwiazdy i legendy. Ale teraz pragnęła tylko ciepełka i kawy. Dużo kawy. 

Z trudem wtaszczyła olbrzymią walizkę i futerał z gitarą do recepcji. Rozglądnęła się w poszukiwaniu jakiejś recepcjonistki, ale w środku tylko hulał wiatr i krzaki toczyły się po podłodze. 

– Halooo? Jest tu ktoś? Jakaś żywa dusza? Martwa też może być, tolerancyjna jestem.

Nic, cisza i pustka, jak w głowie niektórych środkowych. 

Usłyszała dzwonek windy. Odwróciła się na pięcie, przeszczęśliwa, że oto pojawił się jej wybawca, książę na białym koniu, Supermen w lateksowych rajtuzach. 

Z windy wyszedł siatkarz. A przynajmniej Marie wzięła go za siatkarza. Dwa metry wzrostu, krótkie spodenki i tylko jedna skarpetka. 

Tak, zdecydowanie siatkarz. Na widok dziewczyny przystanął zaskoczony. Przez chwilę mierzyli się spojrzeniami (ona znudzonym, on cokolwiek ogłupiały), po czym Pan Siatkarz podskoczył, pisnął i odgalopował w sobie tylko znanym kierunku. 

– Ej, ale ty się mnie nie bój, ty ze mną pracuj! – krzyknęła za nim Marie. 

Super, pierwszy dzień i już wystraszyła podopiecznego. A mamusia mówiła, by najpierw upiec babeczki. Albo chociaż żelki kupić. 

Zrezygnowana podeszła do kontuaru recepcji. Podciągnęła się na rękach i przewiesiła przez kontuar. Po cichu liczyła, że w Spale nie wyszli ze średniowiecza i znajdzie koszyk z kluczami albo jakąś rozpiskę. Przeklęła, gdy zobaczyła tylko automat do kodowania kart oraz lśniący nowością komputer. 

– Marysia? Marysia Krasicka? Co ty dziecko drogie robisz?

Pospiesznie stanęła z powrotem na ziemi. Obok kontuaru stał szaleńczo przystojny mężczyzna po czterdziestce. Ciemne, przyprószone siwizną włosy kręciły mu się za uszami, a rękawy beżowej marynarki miał nonszalancko podwinięte. 

– Marie, proszę Pana, za Marysię morduję. Przyjechałam na zgrupowanie siatkarzy. Jestem młodszą opiekunką do spraw bezpieczeństwa reprezentacji z ramienia International Organization for Sportsman – wyrecytowała dumnie. 

– Wiem, wiem – Mężczyzna roześmiał się serdecznie. – Grzegorz Rozkosz, opiekun główny, dla przyjaciół i tych wariatów Grzesiu. Dla ciebie w sumie też, będziemy w końcu razem pracować. Czy teraz wytłumaczysz mi, dlaczego wisiałaś na kontuarze? 

Marie przygryzła z zakłopotaniem wargę. Strzepnęła nieistniejący kurz z różowej bluzy, w myślach szukając jakiegoś logicznego wyjaśnienia. 

– Bo ten… bo ja… 

– Szukałaś klucza? 

– Tak i… 

– I nikogo nie było?

– Dokładnie. 

– I chciałaś go sobie sama wziąć? 

– A przynajmniej spróbować. 

Grzesiu znów się roześmiał. Wyjął z kieszeni kartonik na karty i wcisnął go Marie w dłoń. 

– Proszę, kluczyk. Pokój 234, z Różą, kierowniczką. Chłopcy są piętro wyżej, głośno tupią, mam nadzieję, że wzięłaś zatyczki do uszu. 

– Były w poradniku. Opaskę na oczy, zapas melisy i piłeczki antystresowe też wzięłam. 

– Ah, więc jesteś przygotowana! – Na twarzy Grzesia pojawiła się czysta duma i zachwyt. 

– Oczywiście. Zawsze jestem przygotowana. Spakowałam też katalog procedur. W trzech egzemplarzach, w tym jeden w kolorze. 

– Jaka matka taka córka – Mężczyzna parsknął śmiechem. – Idź się rozpakuj, za pół godziny trening, to przedstawię cię całej tej hałastrze. 

Jakby na zawołanie na zewnątrz coś huknęło, a potem rozległa się wiązanka przekleństw, w akompaniamencie przeciągłego pisku. Grzesiu wzniósł oczy, bezgłośnie policzył do dziesięciu i powoli wypuścił powietrze. 

– Mam nadzieję, że spodoba ci się w Spale i uwolnisz mnie z tego cyrku. – Posłał Marie swój ostatni oszałamiający uśmiech, odwrócił się na pięcie i wybiegł na zewnątrz. 

Marie przez sekundę zastanawiała się, czy go nie gonić. W końcu jednak stwierdziła, że w sumie to jeszcze oficjalnie nie zaczęła pracy. Najpierw suszarka, kawa, potem ogarnianie cyrku. 

Powlokła się więc na drugie piętro do pokoju. Nie było to duże pomieszczenie, typowa dwójka z łazienką, w której ktoś przezornie zasunął ciężkie zasłony, zapewne by utrzymać w środku przyjemny chłodek, bo za nim nastąpiło załamanie pogody, grzało niemiłosiernie. Sprawiało to jednak, że pokój wyglądał cokolwiek upiornie. Marie, która wbrew powszechnie krążącym plotkom nie była wampirem, postanowiła wpuścić do środka trochę światła. Rzuciła w kąt walizkę, gitarę oparła o ścianę i podeszła więc do kotar, by rozsunąć je z impetem. 

Ale od razu je zasunęła.

I znów rozsunęła.

I zasunęła. 

Zamrugała gwałtownie, próbując zrozumieć to co zobaczyła. Jeszcze raz powoli rozsunęła zasłony i dokładnie przyjrzała się temu nadzwyczaj ciekawemu zjawisku.

Z oknem dyndały sobie nogi. Były to nogi cokolwiek chude, odziane w krótkie, zielone spodenki i duże, białe adidasy. Należały one zapewne do jakiejś istoty żywej, bo poruszały się chaotycznie na wszystkie strony, obijając się dość głośno o barierkę balkonu. 

Marie odsunęła się od okna. Wzięła głęboki oddech (zgodnie z instrukcją), zrobiła zdjęcie zwisających odnóży (dokumentacja jest najważniejsza!) i dopiero wtedy wyszła na balkon. 

– Co się stało?!

Osobnik zwisający tylko jęknął przeciągle. Dziewczyna oparła się o barierkę, żeby ocenić stopień zagrożenia, tudzież głupoty. 

– Maksiu Granieczny? – rozpoznała chuchrowatą sylwetkę. 

– Raaaatuuuuj!

– Trzymasz się mocno? 

– Mocniej nie umiem! 

– To trzymaj, na spokojnie, ja mam na to procedurę. 

Krasicka wpadła z powrotem do pokoju. Z odmętów wojskowego plecaka wygrzebała zbindowany „Poradnik opiekuna”. Pośpiesznie przekartkowała kilka pierwszych rozdziałów. 

– Atak terrorystów, powódź, ucieczka przed wściekłym skunksem… o, jest! Zwis z balkonu!

Instrukcja radziła, by co do zasady wzywać straż pożarną, a jeśli to niemożliwe (sportowcy lubią sobie pozwisać w dziwnych miejscach), spróbować zabezpieczyć petenta z pomocą osób trzecich.

– O, jest nawet ankieta oceny samopoczucia osoby zwisającej. W skali od 0 do dziesięciu, na ile oceniasz swoje przerażenie?! – krzyknęła przez okno.  

– Y…. Milion? Zdejmijcie mnie stąd! 

Marie działała szybko. Wybiegła na korytarz, gdzie wpadła na dwóch siatkarzy, w których rozpoznała Nasevicha i Gierżota. 

– Wy! – Dźgnęła Michała palcem w tors. – Dupy w troki, potrzebuję waszej pomocy. 

– Naszej? 

– A widzicie tu kogoś jeszcze? 

Siatkarze nie zamierzali się kłócić, zresztą mordercze spojrzenie Marie do tego nie zachęcało. Posłusznie dali się zaciągnąć na balkon, gdzie Granieczny już prawie zawodził z rozpaczy. 

– Jak tyś się tam znalazł, Maks?  – Nasevich z trudem stłumił śmiech. Gierżot nie miał takich zahamowań, chichotał opętańczo, aż mu tchu zabrakło. 

– Janek mnie zamknął na balkonie! Chciałem przejść przez pokój Róży, bo zaraz trening! 

– Janek? Że niby Firlej? – Aliaksei wyraził szczere zdziwienie.

– A mamy tu innego? 

– Przecież on muchy by nie skrzywdził!

– Jak widać nie jestem muchą! 

– Ale… 

– Panowie – Marie uniosła dłoń niczym Juliusz Cezar. Długo ćwiczyła ten gest przed lustrem i była z niego bardzo dumna. – Pozwólcie, że zasugeruję pozostawienie tej dyskusji na później. Czy teraz… Moglibyście łaskawie pomóc koledze! – spiorunowała siatkarzy wzrokiem. – O, tu macie nawet schemat jak. – Podsunęła im pod nosy rysunek, na którym dwie postacie o bliżej nieokreślonym kształcie trzymały trzecią w pasie, pomagając jej bezpiecznie zejść na ziemię. 

– Ja nie dźwignę bezpiecznie osiemdziesięciu kilo, wy owszem. 

Chłopak wzruszyli ramionami. Zgodnie z instrukcją chwycili Maksa w pasie i sekundę później libero stał już bezpiecznie na balkonie Marie. Otrzepał się, wziął kilka rozluźniających oddechów (chyba miał tego samego coacha co Grzesiu) i dopiero wtedy spojrzał na swoich wybawców. 

– Dziękuję, chłopaki, naprawdę dziękuję, to było… A ty to kto? 

Jednym susem znalazł się tuż przy Marie. Byli prawie tego samego wzrostu, mogła więc spojrzeć mu w oczy i pewnie wytrzymać lustrujące spojrzenie. 

– Marie Krasicka, nowy opiekun pomocniczy z ramienia International Organization for Sportsman* – wyciągnęła rękę na powitanie. – Miło poznać.

Jednak Maks zamiast się przywitać, skrzyżował ręce na piersi i tylko dalej świdrował Marie spojrzeniem. 

– Będziesz z nami pracować, tak? 

– Owszem. 

– I jeździć na turnieje? 

– Jak najbardziej. 

– I twoim zadaniem jest nas chronić, zabezpieczać, dbać o BHP i żebyśmy byli zdrowi fizycznie i psychicznie?

– To tak w dużym skrócie. Gdzieś tutaj mam dokładny opis mojej roli… 

Nie dane jej było jednak sięgnąć do plecaka. Granieczny rzucił się dziewczynie na szyję, piszcząc radośnie i prawie miażdżąc jej żebra. Marie na chwilę zabrakło tchu w płucach. Próbowała wyswobodzić się z uścisku, ale jak na tak chudego człowieczka, Maks miał strasznie dużo siły. 

– Zostaniesz moją psiapsiółą – oznajmił, puszczając w końcu Krasicką. 

– Psiapsiółą? 

– Dokładnie, psiapsiółą – powtórzył, kiwając entuzjastycznie głową. – My, malutcy musimy się trzymać razem, by nas te wielkoludy nie zeżarły! – wskazał oskarżycielsko na swoich kolegów z kadry. – Będziemy sobie razem pijać herbatki, chodzić na spacerki, grać w Monopoly i pleść warkocze… 

– Przecież ty masz krótkie włosy – zauważył Nasevich. 

– Cichaj! – Granieczny uciszył go machnięciem ręki. – Wiesz, o co mi chodzi, BFF na zawsze, siostrzana miłość, o, jest gitara, możemy nawet napisać piosenkę! To co? – zwrócił się z powrotem do Marie. – Zostaniesz moją psiapsiółą? 

Dziewczyna przez całe pięć sekund nie miała pojęcia, co odpowiedzieć. A potem przypomniała sobie wszystkie historie mamy i opowieści, z których z wujkiem Stephanem rechotali po dziś dzień. 

Też miała nadzieję, że wróci z takimi opowieściami. 

– A jasne, a pewnie - uśmiechnęła się szeroko. – Zostanę twoją psiapsiółą. 

 

Mniej więcej w tym samym czasie, Bartek Lemański zrobił najazd na pokój Olka Śliwki. Robił to zresztą regularnie, jako jedni z najstarszych w Spale musieli się trzymać razem, żeby ich nowy narybek nie zamęczył. Olek przyzwyczaił się do lekkich odchyłów kolegi, ale tym razem zachowanie środkowego było cokolwiek... jakby to ująć... niepokojące. Leman wpadł do środka jakby go sam diabeł gonił (i nie chodzi o Kubę Bednaruka), prawie wyrwał drzwi z zawiasów, padł na łóżko, zwinął się w kłębek i zaczął kołysać się na boki przy akompaniamencie skrzypienia drewnianej ramy.

– Ona wróciła, jest tutaj, znowu, wróciła, naprawdę wróciła.

Śliwka przyglądał się temu dłuższą chwilę, z rosnącym zakłopotaniem i poczuciem, że coś zrobić musi, jest w końcu kapitanem, drużyna na niego liczy, Nikola na niego liczy, kraj na niego liczy! Ma działać, pomagać, nie stać jak słup soli! Zasłużył na tę rolę i zamierza to udowadniać przez cały sezon!

A zacznie od uspokojenia Lemana.

Usiadł obok środkowego, pokrzepiająco położył mu rękę na ramieniu i spojrzał w oczy.

– Kto wrócił?

– No jak to kto? Zosia Krasicka! – Bartek przełknął nerwowo ślinę. – Widziałem ją w holu!

– Jesteś pewien? Ona nie siedzi w Rzeszowie i nie ustawia Resovii i Developresu?

Leman zamyślił się na dłuższą chwilę. Podrapał się wielką łapą po z trudem wyhodowanym wąsie. Wąs był jego dumą i pociechą, ale od pół roku także źródłem zażartych kłótni z ukochaną. On twierdził, że wygląda poważnie, ona, że raczej jak niespełniony malarz-zbok. Cóż, dobrze, że miał długą kanapę w salonie.

– W sumie to była wyższa – przyznał w końcu. – I taka jakby bardziej młodzieżowa? Bluzę miała na sobie. Różową z muminkiem.

Śliwka parsknął śmiechem. Zofię Krasicką znał z swoich pierwszych podrygów w kadrze, jeszcze za ery Antigi, gdy była opiekunką głównej reprezentacji. Nie grał wtedy za wiele, ledwie wypełzł z juniorów i szlajał się po świecie z kadrą B. To jednak wystarczyło, by wyrobił sobie obraz autorytetu jaki roztaczała wokół siebie kobieta.

– Wyobrażasz sobie Zosię w bluzie z muminkiem? 

– Za cholerę nie potrafię. 

– No widzisz. 

– Więc kto to był? 

Olek wzruszył ramionami. 

– Grzesiu mówił, że będzie miał stażystkę w tym roku, bo IOS* wznowiło program stażowy. A Zosia ma córkę, z tego co kojarzę. Może to ona? 

– Skąd wiesz, że Zosia ma córkę? 

W Bartku odezwało się plotkarskie serduszko. Nie wyglądał już na przerażonego, nastawił uszy i tylko brakowało, by wyciągnął zza pazuchy redaktorski notesik. 

– Wszyscy wiedzą, w sensie jej istnienie to trochę tajemnica poliszynela, a wracającą co jakiś czas zagadką siatkarskich kuluarów jest tożsamość jej ojca.

 – To ktoś z naszych? 

– Nikt się nie przyznał, a wszelkie teorie były duszone w zarodku.

 Bartek  pokiwał powoli głową. Na razie odpuścił dalsze dręczenie, zresztą ze wszelkich plotek romanse interesowały go najmniej, o wiele ciekawsze było na przykład takie złodziejstwo skarpetek. Wprost uwielbiał historię o słynnych żółtych kaczuszkach Możdżonka, które jakimś cudem znalazły się w szufladzie Pawła Zatorskiego. 

– Czy w takim razie powinienem się jej bać? Olek zapatrzył się w okno. Deszcz powoli przechodził, przez chmury przebijały się pierwsze promienie słońca. 

– A bój się. Przezorny zawsze ubezpieczony.

 

Marie musiała przyznać, że zaczyna jej się podobać w Spale. Jako młodszy opiekun prezentowała się dumnie i profesjonalnie, w sztabowej polówce, z dodatkowo naszytym logiem IOS i bojówkach z milionem kieszeni, do których powpychała niezbędnik opiekuna. Żelki malinki, plastry, srebrna taśma i gwizdek, przezorny zawsze ubezpieczony. 

Zrobiła sobie nawet selfie w lustrze (też do dokumentacji!). Kusiło ją by wysłać zdjęcie Timiemu, wraz z fotką zwisających nóg i podpisem Pierwszy dzień w pracy!, ale odpuściła. Niech sobie nie myśli, że mu wybaczyła. Skoro nie potrafił powstrzymać wybujałego ego, to niech spada na drzewo. 

Kawy co prawda nie dostała, ale już w zdecydowanie lepszym humorze udała się na trening. Grzesiu już tam był, również w służbowej koszulce, która jakimś cudem wyglądała nim jak ręcznie szyty garnitur. Przedstawił Marie sztabowi. Wszyscy przyjęli ją serdecznie, a Grbić pozwolił sobie nawet przypomnieć, że gdy ostatnio się widzieli, on był jeszcze trenerem Serbii, a ona jako jedenastoletni podlotek, biegała po głównej siedzibie IOS, próbując zwinąć ciasteczka z gabinetów trenerów. 

– To su bili najbolji kolačići u firmi – zauważyła. 

Grbić uniósł ze zdziwieniem brew. 

– Grzegorz wspominał, że mówisz w wielu językach, ale nie wiedziałem, że znasz serbski.

 – Tylko podstawy – przyznała już po angielsku Marie. – Jelena Blagojević trochę mnie uczy, gdy wpadam do Rzeszowa. 

Trener z uznaniem pokiwał głową. Odwrócił się w stronę boiska i objął wzrokiem swoich podopiecznych, którzy albo rozciągali się posłusznie (Śliwka), albo grali w berka z kolorowymi szarfami wetkniętymi za spodenki (cała reszta).

– W szeregu zbiórka, panowie! Ale to migiem! 

Trzeba przyznać, że Grbić miał wśród chłopaków idealny posłuch. Momentalnie stanęli w szeregu, jak na wycieczce szkolnej. 

– Doskonale. Grzegorz, przedstaw proszę naszą nową koleżankę. 

Rozkosz wyszedł na środek. Poprawił rękawy marynarki, odchrząknął i ruchem ręki kazał Marie stanąć obok. 

– To Marie Krasicka, nowa stażystka IOS, opiekun pomocniczy. W tym sezonie moja prawa ręka, lewa noga i drugi mózg. Możecie kierować do niej wszelkie problemy, które normalnie kierowalibyście do mnie, a także te, których nie kierujecie, bo według niektórych jestem starym prykiem i nie rozumiem młodzieży. 

Rozległy się nieśmiałe brawa.

 – To moja psiapsióła! – Ręka Graniecznego wystrzeliła w górę. – I tylko moja, znajdźcie sobie własne psiapsióły! – Syknął na kolegów jak nastroszony kot. 

– Maks, co mówiliśmy o przywłaszczeniu sobie członków sztabu? – skarcił libero Grzesiu. – Sztab jest dobrem wspólnym i trzeba się nim sprawiedliwie dzielić, prawda? 

W odpowiedzi Maks tylko pokazał mu język. Marie wzniosła oczy ku niebu. Nie wiedziała, czy śmiać się, czy modlić o cierpliwość. 

– Dobra panowie, rozgrzewka! Nie traćmy czasu! 

Siatkarze wzięli się za bieganie. Marie z Grzesiem usiedli na trybunach, by na spokojnie omówić obowiązki dziewczyny. Ponieważ to był dopiero jej pierwszy sezon, miała za sobą tylko krótkie szkolenie wstępne, miała przede wszystkim się uczyć. Obserwować zawodników, otoczenie, wyłapywać sytuacje potencjalnie groźne. Reagować za nim komuś stanie się krzywda fizyczna lub psychiczna. Nie dopuścić do skandalu. Przewidywać zawczasu, co może pójść nie tak. 

– Musisz poznać chłopaków – tłumaczył jej cierpliwie Grzesiu. – Lemański patrzy w dół i nabija sobie guzy, Kuba Ciunajtis zawsze ma na wszystko czas, a Bakaj i Granieczny podłapują każdy trend na tiktoku jaki znajdą, to jeszcze dzieciaki. O Kubie Przybyłkowiczu nie wspominając. – Kiwnął głową w kierunku najmłodszego członka kadry. – Jest szansa, że tobie zaufają. Po turnieju w Chinach przyjedzie trochę starych wyjadaczy, to będzie inaczej, ale na razie złap kontakt z młodzieżą. 

– Tak jest! – zasalutowała Marie. – Czy mamy procedurę na łapanie kontaktu?

– Żartujesz prawda? 

– Czasami mi się zdarza – przyznała. – Czy to prawda, że każde zdarzenie musimy dokumentować? Doszło do pewnego incydentu na balkonie i…

Przerwała w pół słowa. Zorientowała się bowiem, że przed nimi stoją Janek Firlej i Kuba Majchrzak. Rozgrywający skrzyżował ręce na piersi i przyglądał się nowej opiekunce spod przymrużonych powiek, jakby prowadząc w głowie bardzo skomplikowaną, wielopoziomową analizę.

– Ja cię chyba widziałem – zawyrokował w końcu. 

– Tak? 

– Na meczu w Warszawie. Gadałaś z Gackiem

– Naprawdę?  – Marie zmarszczyła brwi. Próbowała sobie przypomnieć, kiedy ostatnio miała okazję rozmawiać z Piotrem Gackiem, ale nic nie przychodziło jej do głowy. 

– Kolega trochę przesadza – wtrącił się Majchrzak. – Z prezesem rozmawiał twój chłopak, taki wysoki blondyn, miał szalik Warszawy jeszcze z czasów, gdy to było Onico. 

Krasicka wydała z siebie coś na pograniczu jęku i warkotu. Schowała twarz w dłoniach, wzięła trzy głębokie wdechy, by dopiero wtedy spojrzeć na siatkarzy. 

– Byłam tam – przyznała niechętnie. – Timote mnie wyciągnął. I nie jest moim chłopakiem, tylko się kumplujemy. 

– Timote? – Po minie Janka widać było, że zaczęły mu się w mózgu otwierać jakieś dawno zapomniane klapki. – Że niby mały Timo Antiga? 

– Już chyba nie taki mały – prychnął Kuba. – Czyli się znacie, tak? 

Marie przygryzła wargę. Ważyła w głowie słowa, starając się dobrać jak najbardziej neutralną i zwięzłą wersję obecnej sytuacji.

– Nasi rodzice się przyjaźnią – wyjaśniła w końcu. – Oboje wybraliśmy studia w Warszawie, więc stwierdzili, że taniej i bezpieczniej będzie jak razem zamieszkamy. 

Nie dodała, że znają się z Timim dosłownie od urodzenia, że jeszcze do niedawna był pierwszą osobą, której o mówiła o wszystkim, i że od dwóch tygodni się do siebie nie odzywali. Siatkarze nie potrzebowali tej wiedzy.

Firlej co prawda wyglądał, jakby chciał drążyć temat, ale w tym momencie do ich uszu dobiegł przeraźliwy wrzask. 

– Ratunku! 

Odwrócili się gwałtownie w stronę boiska. Grzesiu przeklął pod nosem, a Marie musiała się z nim zgodzić. Na środku boiska stał bowiem zaplątany w siatkę Śliwka. Leman z Graniecznym próbowali go rozplątać, wykonując skomplikowaną sekwencje ruchów, z Maksem przechodzącym pod ręką Bartka, ale tylko pogarszali sytuację. 

– Witamy w cyrku – rzucił Grzesiu, niechętnie wstając z krzesełka. – Mam nadzieję, że się tu zadomowisz – powiedział, a potem ruszył na ratunek polskiej siatkówce.

 

 

Mamy pierwszy rozdział. Śmiesznie się to pisze, bo to zupełnie inna drużyna niż ta, o której pisałam kiedyś. Dziesięć lat od pierwszego bloga. Niezły wynik, prawda? 

Kilka wyjaśnień: 

*IOS – International Organization of Sportsman – wymyślona przeze mnie organizacja zajmująca się ochroną i opieką nad sportowcami. Powstała na potrzeby opowiadania Morderczy Set  (jest dostępne na moim wattpadzie, choć nie skończone). Na potrzeby tego opowiadania, pozbyłam się elementu magicznego.

*Waju – irański bóg wiatru 

Będę bardzo zaskoczona jeśli ktoś tu trafi, ale świat była śmieszny. 

Prolog

To było głupie. Wszystko. Zgłoszenia, listy motywacyjne, godziny spędzone nad dopieszczaniem esejów i CV. Tylko po to, by dostać pięć odmów! Pięć! I to na pierwszym etapie rekrutacji! 

Marie ze świstem wypuściła powietrze. Od godziny wpatrywała się w swoją skrzynkę pocztową, gdzie na samej górze widniało pięć odpowiedzi na jej podania na staż. Wszystkie o prawie identycznej treści. Bardzo dziękujemy za zainteresowanie…  Ta, jasne… Pani aplikacja zrobiła na nas duże wrażenie…Jakbyście ją w ogóle przeczytali, mendy… Niestety, musimy poinformować, że tym razem zdecydowaliśmy się wybrać innych kandydatów… 

– Kurwa! – uderzyła otwartą dłonią w biurko. – Merdé! Zahr-e mar! Blat!

Mogłaby tak długo, potrafiła kląć w dziesięciu językach, ale wolała nie obudzić współlokatora. Zresztą nie powiedziała mu jeszcze, że jej marzenia o stażu, w którejś z najważniejszych międzynarodowych instytucji mogła wrzucić do kosza. 

Albo rozwalić bazooką. Tata na pewno miał w piwnicy jakąś bazookę. 

A tyle się nagadała, gdzie to się nie dostanie i czego nie będzie mówił. Timote ostrzegał, że po drugim roku studiów może być trudno. Że jest za młoda, ma za mało doświadczenie i żadne konferencje czy wolontariaty, które wypełniały dwie strony CV Marie tego nie zmienią. 

Teraz dziewczyna będzie musiała przyznać mu rację.

W tym momencie komputer pingnął cicho. Marie uniosła brew. Na samej górze skrzynki widniała jedna nowa wiadomość. 

Szósty staż. Zgłoszenie z poprzedniego dnia, które wysłała chyba bardziej, by zrobić na złość rodzicom. Bo akurat tego zgłoszenia odradzali jej najbardziej, choć paradoksalnie miało być najbezpieczniejsze

Przez chwilę zastanawiała się, czy otworzyć maila. Zerknęła na zegarek. Dochodziła pierwsza w nocy. Kolejna wiązanka przekleństw już na pewno obudzi Timiego. 

Dobra, raz kozie śmierć, gorzej już przecież być nie może. 

Kliknęła dwa razy na tytuł. Szybko przebiegła wzrokiem po treści maila. 

Bardzo dziękujemy za zgłoszenie… Oho… Z przyjemnością pragniemy poinformować…  No, chyba sobie żartują… Pani esej zrobił na nas ogromne wrażenie… Helooo, dokładnie takie miał zrobić! Prosimy o wypełnienie dostępności w kalendarzu, abyśmy mogli umówić rozmowę kwalifikacyjną. 

Odchyliła się na krześle. Spojrzała w sufit. Światła warszawskiej ulicy odbijały się od klosza lampy i puszczały zajączki na białej farbie. 

Bardzo, bardzo chciała się zacząć histerycznie śmiać, ale to mogłoby być ciut niepokojące. A chciał chociaż utrzymywać wrażenie, że jest normalna. 

Z drugiej strony, czy to ma teraz jeszcze sens…? 

Wróciła do komputera i jeszcze raz przeczytała maila. Wyszczerzyła się szeroko. 

– Nadchodzę, świecie! – wyszeptała, a potem nacisnęła link.  

--------------------------------------------------------------------------------

Wielki powrót po sześciu latach? Why not. Bardziej dla mnie, bo raczej nikt tu już nie trafi. Blogspot umarł, Wattpad ledwo dycha.