Philippe Blain

 Zaczęło się dość niewinnie. Od maila. Szesnastego maja, dwa tysiące szóstego roku, tuż po porannej kawie, Philippe Blain usiadł przy komputerze w ośrodku szkoleniowym, otworzył skrzynkę pocztową i zmarszczył brwi. Miał wiadomość. Jedną. Z krajowej centrali IOS. Co w sumie nie byłoby dziwne. Jako pierwszy trener reprezentacji Francji zdarzało mu się dostawać takie maile. Zawierały zazwyczaj informacje o zaktualizowanych procedurach, wykaz koordynatorów turniejów, zachęty to wzięcia, w którymś z programów profilaktycznych. Zwykle przebiegał je szybko wzorkiem, a potem wrzucał głęboko do archiwum. Gdyby to było coś ważnego, zadzwoniliby, prawda? 

Tym razem jednak było inaczej. Mail zawierał tylko kilka zdań, ale Philippe musiał przeczytać je kilka razy, by zrozumieć, o co chodzi. 

 

W związku z niedyspozycyjnością z powodów prywatnych głównego opiekuna reprezentacji, International Organization of Sportsmen (oddział 3), uprzejmie informuje o przydzieleniu opiekuna zastępczego na sezon 2006. W załączniku przesyłamy informacje dotyczące przyznanego opiekuna. W razie wszelkich pytań prosimy o kontakt pod numer.... 

 

W pierwszej chwili Blain nie uwierzył w to co czyta. Niedyspozycyjność z powodów prywatnych? U nich? Może pomylili reprezentacje? Przecież rozmawiał z Zosią dosłownie dwa tygodnie wcześniej, obiecała, że specjalnie przyjedzie dwa dni przed zgrupowaniem, by sprawdzić nowy system wentylacji w ośrodku i pomóc mu z harmonogramem regeneracji.  

Tak, na pewno chodziło o inną drużynę. 

Jeszcze raz przeczytał maila. Adres był poprawny, identyfikator też. No i wiadomość była skierowana do Philippa Blaina. Czyli do niego. Do pierwszego trenera reprezentacji Francji w siatkówce. 

Wszystko się zgadzało. 

Nie zaczął wtedy panikować. Odchylił się tylko na krześle, wyciągnął z szuflady komórkę, której szczerze nie cierpiał po czym wybrał numer Zofii Krasickiej. Gdy nie odebrała, powoli odłożył telefon. Wbił wzrok w ścianę. W jego sercu pojawił się pierwszy zalążek paniki. 

Zosia zawsze odbierała. I nigdy nie brała urlopu. Nigdy.

Miał tego dnia zaplanowane dwa spotkania – jedno z działaczami francuskiego związku, drugie z nowym fizjoterapeutą, na którym mu zależało. Oba przesiedział jak na szpilkach, odpowiadał na pytania, grzecznie kiwał głową, chyba nawet wynegocjował lepsze bilety lotnicze na nadchodzące mistrzostwa świata. Jednak jego myśli cały czas krążyły wokół zaufanej opiekunki i schowanego głęboko w kieszeni marynarki telefon, który milczał uparcie. 

Aż do trzeciej po południu. Gdy w małym gabinecie rozległa się melodyjka połączenia przychodzącego, Philippe prawie rzucił się na komórkę. Wyszarpał ją z kieszeni i nie patrząc na ekran, wcisnął zieloną słuchawkę. 

– Halo?

– Philippe, słuchaj, potrzebuję twojej pomocy. 

Blain zastygł w pół kroku. Po drugiej stronie nie usłyszał Zofii Krasickiej, a Stephana Antigę, kapitana reprezentacji. Odsunął telefon od ucha i zerknął na ekran. Kierunkowy z Hiszpanii. Przeklął w myślach. Obydwaj zapłacą za tą rozmowę, jak za zborze. 

– Coś się stało? – zapytał, nieudolnie próbując ukryć irytacje. 

– Zosia się stała. 

– A dokładniej? 

– Wkurza mnie. 

Trener zmarszczył brwi. To było coś nowego. Przez ostatnie pięć lat pracy nauczył się, że nie ma przyjaźni silniejszej niż ta pomiędzy Antigą a Krasicką. Ta dwójka była dosłownie nierozłączna. Znali się jeszcze z czasów wczesnej podstawówki, wiedzieli o sobie wszystko, potrafili kończyć za siebie zdania, a Philippe podejrzewał ich nawet o rozwinięcie jakiejś prymitywnej formy telepatii. 

– Rozwiń temat, proszę – usiadł ciężko na obrotowym krześle. Głęboko w jego szerokiej piersi zaczął kiełkować strach.

– Ignoruje mnie – oświadczył Stephane tonem obrażonego przedszkolaka. – Prawie nie odbiera telefonów. Od pół roku odwołuje każde spotkanie, bo niby ma dużo pracy. Nie wpadła na święta do moich rodziców, a zawsze wpadała. A jak zapytałem, kiedy przyleci na Majorkę, zaczęła strasznie kręcić, że przed sezon reprezentacyjnym nie zdąży. Ta, jasne, w zeszłym roku zdążyła! – po drugiej stronie rozległ się huk, jakby przyjmujący uderzył w coś pięścią. – Martwię się – przyznał. – Nie mogę teraz przylecieć, zaraz gramy finały, ale boję się... boję się, że stało się coś, czego nam nie mówi. – w jego głosie słychać było desperację. Zosia była jego siostrą z wyboru, a on utknął na hiszpańskiej wyspie i nie mógł nic zrobić. 

Blain zmęczonym ruchem ręki przeczesał krótkie, czarne włosy. Przed oczami stanął mu poranny mail. Niedyspozycyjność z powodów prywatnych... Choroba? Wypadek? Problem w rodzinie? Zosia miała tylko matkę, ekscentryczną panią profesor matematyki, z którą zresztą średnio się dogadywała. Jej rodziną byli Antigowie, reprezentacja Francji, a – co zaczął podejrzewać w poprzednim sezonie – również on sam. 

– Co mam zrobić? 

– Pojedź do niej, proszę – rzucił bez wahania Stephane. – Zaraz podyktuję ci adres, to nie tak daleko on Montpellier. Wiem, że o dużo proszę, ale jestem zdesperowany. 

– Pojadę – zgodził się od razu trener. – Skończyłem na dziś pracę, mam wolne całe popołudnie. 

Więcej nie musiał mówić. Antiga podyktował mu adres w sąsiednim Mireval. Philippe zgarnął z biurka mapę regionu, zarzucił na ramiona marynarkę i pognał do samochodu, ignorując pytające spojrzenia współpracowników. 

Jadąc na obwodnicą miasta na zachód, w głowie analizował możliwe scenariusze, każdy kolejny gorszy od poprzedniego. Tępe uczucie nad sercem stało się wręcz namacalne, gdy dotarło do niego, że chodzi o Zosię, o ich Zosię. O kobietę, która była przy nim, gdy stracił syna w ataku na WTC. Która nie spała przez czterdzieści osiem godzin, obdzwaniała całą kulę ziemską, byle tylko dostarczyć mu jakiekolwiek informację. Która osobiście sprowadziła szczątki Adriena do Francji, a każdego nadgorliwego dziennikarza posyłała do diabłów. 

To Zosia rozmawiała z jego żoną, gdy po raz kolejny uciekał w siatkówkę. To ona załatwiła psychologa dla Arsen'ego i szukała Antoina, gdy ten znów nie wrócił na noc do domu. To ona była przy Philippie, gdy Isabelle złożyła papiery rozwodowe. To ona pomogła mu zawalczyć o chłopców. To ona przynosiła mu kawę o pierwszej w nocy, gdy nie mógł spać na turniejach. Siedzieli potem do rana, czasami w ciszy, czasami rozmawiając o niesprawiedliwości życia. 

Zosia zawsze dla niego była. Czas, by spłacił ten dług. 

Mały kamienny domek na obrzeżach Mireval otoczony był kamiennym murem, po którym piął się winobluszcz. Philippe zaparkował na ulicy. Przez chwilę wahał się, co zrobić. Nie miał gwarancji, że kobieta jest w środku. Ale musiał spróbować, choćby dla czystego sumienia. 

Ku jego zaskoczeniu furtka była otwarta. Wąska ścieżka prowadziła na sypiący się ganek, na którym stały tylko dwie puste donice. Frontowe okna domu były szczelnie zasłonięte grubymi zasłonami, więc Blain nie mógł zajrzeć do środka. 

Ciężkim krokiem podszedł do drewnianych drzwi. Zapukał powoli. Odpowiedziała mu głucha cisza. 

Zapukał ponownie. Znów nic. 

Odwrócił się z rezygnacją i już chciał odejść, gdy ze środka dobiegł głośny huk, a potem wiązanka polskich przekleństw. 

– Zosia?! – Philippe dopadł z powrotem do drzwi. – Wiem, że tam jesteś, otwórz proszę. 

Przez dłuższą chwilę nic się nie działo. W końcu jednak drzwi uchyli się nieznacznie. 

– Co tu robisz, Philippe? – Przez szparę na progu, ledwo było słychać zachrypnięty głos kobiety. 

– Przyjechałem sprawdzić, czy u ciebie wszystko w porządku – wyjaśnił szczerze trener. – Stephane dzwonił, mówił, że masz dużo pracy. Martwi się o ciebie. Ja w sumie też. 

Zosia przełknęła nerwowo ślinę. Jej urywany oddech jeszcze bardziej zaniepokoił mężczyznę. 

– Wszystko w porządku, niepotrzebnie się fatygowałeś. 

Chciała zatrzasnąć mu drzwi przed nosem, ale w ostatniej chwili włożył stopę w framugę. Ostrożnie pchnął skrzydło. Wszedł do środka, nie zważając na protesty opiekunki. 

I zamarł. Stojąca przed nim kobieta, nie przypominała Zosi Krasickiej, którą zapamiętał. Długie do pasa, czarne włosy, które zwykle wiązała w gruby warkocz, teraz były tłuste i skołtunione. Zamiast eleganckiej bluzki, miała na sobie wytarty, poplamiony dres, w bliżej nieokreślonym. 

kolorze. Co chwilę przejeżdżała językiem spierzchnięte, popękane usta. 

Ale najgorsze były jej oczy. Przekrwione, z olbrzymimi cieniami, jakby nie spała od kilku dni. Próbowała skupić rozbiegany wzrok na Philippie, ale nie potrafiła. 

– Idź sobie, Blain – wydukała, ledwo składając słowa. – Nie zapraszałam cię. 

– Zosiu... 

Zrobiła krok do przodu. Zachwiała się. Kolana się pod nią ugięły, bezwładnie opadła na podłogę. 

– Zosia! 

Philippe złapał ją w ostatnim momencie. Pochwycił bezwładne ciało w ramiona, ścisnął mocno. Czuł, że kobieta cały drży. Każdy jej oddech brzmiał, jak wołanie o pomoc, jak ostatnia, desperacka próba przeżycia. 

– Co się stało, Zosiu? – szepnął, próbując uspokajająco gładzić opiekunkę po plecach. – Mów do mnie, Zosiu, mów do mnie, proszę. 

I wtedy to usłyszał. Płacz. Ciche kwilenie dziecka. Dźwięk, który ostatni raz słyszał dobre szesnaście lat wcześniej, ale którego nigdy się nie zapomina, dobiegał zza przymkniętych drzwi do sypialni. 

Ostrożnie posadził Zosię na ziemi. Ruszył w stronę pokoju, a w jego głowie kolejne elementy układanki powoli lądowały na swoim miejscu. 

W pomieszczeniu znajdowało się tylko szerokie łóżko. Na nim, w nieudolnie zwiniętym gniazdku z koców i kołder leżało dziecko. Najwyżej kilkudniowy noworodek, w za dużych bodach z logiem miasta i wyplutym różowym smoczkiem obok. 

Philippe na drżących nogach podszedł bliżej. Gdy pochylił się nad łóżkiem, maleństwo przestało płakać. Przyglądało się trenerowi wielkimi, brązowymi oczami. 

Takimi samymi, jak oczy Zosi. 

– Cześć, bączku – wyszeptał, ostrożnie biorąc dziecko na ręce. – Co ty tu robisz? – Delikatnie przytulił noworodka do piersi. Maluch nie zaczął znów płakać, oczka zamknęły się z powrotem, a malutkie piąstki przylgnęły do koszuli trenera. 

Blain chwycił jeszcze smoczek, a potem, uważając na każdy krok, wrócił do salonu. Zosia nadal siedziała na podłodze, pustym wzrokiem wpatrując się w ścianę. Gdy ukucnął obok, nie spojrzała ani na niego, ani na dziecko. 

– Myślałam, że dam radę – powiedziała pustym głosem. – Że sobie poradzę. Byłam taka głupia. 

– Zosiu... – Philippe usiadł po turecku, nadal mocno trzymając noworodka. – Czy to twoje dziecko? 

Kobieta nie odpowiedziała od razu. Kiwała się w przód i w tył, z lekko rozchylonymi ustami, w palcach mnąc róg dresu.

– Ma na imię Marie – wydukała w końcu. – Jest... jest moja. 

Trener zmiął w ustach przekleństwo. Zamknął oczy, czując tępy ból narastający z tyłu głowy. Maleńkie ciałko dziewczynki grzało jego pierś, a on próbował poskładać myśli w sensowną całość. 

Jadąc do Miravel starał się przewidzieć każdy scenariusz, każde wyjaśnienie. Ale nic nie mogło przygotować go na to. Nawet w najśmielszych snach nie przypuszczałby, że Zosia urodziła dziecko. Malutką dziewczynkę, o brązowych oczach i ciemnych włoskach. Że wycofanie opiekunki, że dziwny mail z IOS, miały niezwykłe wytłumaczenie. Że chodziło o nowe życie. 

I że Zosia została z tym sama. 

Ze świstem wypuścił powietrze. Marie poruszyła się nieznacznie na jego piersi, ale nie zapłakała. Miał tyle pytań. Gdzie jest ojciec? Kto nim w ogóle jest? Dlaczego Zosia nikomu nie powiedziała? Dlaczego w sypialni nie stoi łóżeczko, dlaczego nigdzie nie dostrzegł zabawek, przewijaka czy kocyków dla małej? 

Ale to wszystko musiało zaczekać. Najważniejsza była teraz Zosia. 

– Kiedy ostatnio spałaś? – zapytał, starając się brzmieć jak najspokojniej.

– Ja... nie wiem... wczoraj... może... chyba – Zosia nerwowo kręciła głową, wyrzucając z siebie coraz bardziej chaotyczne słowa. – Ona płacze... cały czas płacze... a ja... ja nie wiem, co mam robić, Philippe, ja nie wiem! – schowała twarz w dłoniach, a jej ciałem wstrząsnął szloch.  

Philippe ostrożnie objął ją ramieniem, drugą ręką cały czas podtrzymując Marie. Zosia przylgnęła do niego z całej siły, jakby był ostatnią kotwicą mogącą utrzymać ją na powierzchni. 

Marie zakwiliła cicho. Blain czuł pod dłonią, jak całe ciało kobiety sztywnieje. Jak u zaszczutego zwierzęcia. Jak u żołnierza, który nie pamięta, co to spokój. 

Decyzję podjął w ułamku sekundy. 

– Masz mleko modyfikowane? 

– W kuchni...

– Nakarmię małą, a ty weźmiesz prysznic i spróbujesz zdrzemnąć się choć na chwilę, dobrze? I nie protestuj, nie możesz funkcjonować w ten sposób, robisz sobie krzywdę. 

– Ale... 

– Proszę, Zosiu – zmusił, by spojrzał mu w oczy. – Daj sobie pomóc. 

Długo nie odpowiadała, jakby nie rozumiejąc, co powiedział. W końcu jednak podniosła się z trudem. Na drżących nogach ruszyła w stronę łazienki. Nawet nie spojrzała na Blaina, czy Marie. 

Gdy zamknęły się za nią drzwi, a po salonie poniósł się szum wody, Philippe w końcu wstał z podłogi. Zgodnie z tym, co mówiła Zosia, w kuchni znalazł resztkę mleka modyfikowanego. Jedną ręką cały czas podtrzymując Marie, udało mu się jakoś przygotować całą butelkę, choć instrukcja mocno różniła się od tego, co pamiętał z czasów swoich synów. Chwilę później siedział głęboko na kanapie, a mała, oparta na jego przedramieniu, wypijała kolację. 

– Skąd ty się wzięłaś, malutka? – zapytał, głaszcząc swoim wielkim kciukiem malutką rączkę dziecka. 

To wszystko nie miało sensu. Potrafił jeszcze zrozumieć, że Zosia nie chciała mówić najbliższym o ciąży. Może bała się osądzania, pytań o ojca, czy zbędnych domysłów. Zawsze ceniła sobie prywatność, jak widać i tym razem postanowiła radzić sobie ze wszystkim sama. 

Tylko dlaczego w takim razie w domu w ogóle nie było widać obecności dziecka? Dlaczego na werandzie nie stał wózek? I dlaczego na Boga, obiecała, że przyjedzie na pierwsze zgrupowanie?! Z kim zamierzała zostawić małą?!

Wątpił, by chodziło o pieniądze. Kontrakty wojskowe Zosi były bardzo porządne, IOS też płaciło przyzwoicie. Był pewien, że opiekunka ma oszczędności pozwalające na rok, dwa spokojnego życia, nawet uwzględniając córkę. 

W takim razie, dlaczego wydawała się aż tak zagubiona? 

I wtedy jego spojrzenie padło na rozrzucone na ławie papiery. Logo francuskiej opieki społecznej, choć niewielkie, od razu rzucało się w oczy. Drżącą dłonią sięgnął po pierwszą kartkę. Pospiesznie przebiegł wzrokiem po kolejnych linijkach tekstu. Zrzeczenie się praw... Sześć tygodni na zmianę decyzji... 

To były papiery adopcyjne. Częściowo wypełnione. Z danymi Marie. 

– Oh, Zosiu... 

Zrozumiał od razu. Wszystko poukładało się w jedną całość. Zofia naprawdę planowała przyjechać na zgrupowanie. Ale bez dziecka. Bez bagażu. Udając, że nic się nie stało. 

– Nie potrafię ich podpisać. 

Podniósł gwałtownie głowę. W drzwiach do łazienki stała Zosia. W czystych dresach i włosami owiniętymi ręcznikiem, wyglądała zdecydowanie lepiej, ale w jej oczach nadal widać było całkowitą bezradność. 

– Próbowałam już w szpitalu – kontynuowała drżącym głosem. – Ale gdy położyli mi ją na piersi... Ona jest moja, Philippe. Tylko moja.

Nie wiedział, co powiedzieć. Machnął więc tylko ręką i zachęcająco poklepał miejsce obok siebie. Kobieta podeszła niepewnie. Gdy usiadła obok, Blain przyciągnął ją mocno. Wydała mu się taka drobna. Schowała twarz w jego ramieniu, a z jej piersi wyrwał się krótki szloch. 

– Nie wiem, co robić, nie mam pojęcia, nie wiem – powtarzała przez łzy. 

Philippe zacisnął usta. Jego myśli szalały, trybiki w głowie pracowały na najwyższych obrotach. Nie mógł tego tak po prostu zostawić, wstać i wyjść, wiedząc, że Zosia jest na skraju przepaści, że jeszcze chwila i rzeczywistość po prostu ją zniszczy. Nie, gdy ta mała istotka w za dużych bodach patrzyła na niego wielkimi oczami z pewnością, którą dzieci obdarzają tylko najbliższych opiekunów. 

Musiał zostać. Mógł zostać. Miał czterdzieści sześć lat, prawie dorosłych synów, którzy i tak traktowali go jak wroga. Miał wielki, pusty dom, do którego starał się nie wracać i życie toczące się tylko od turnieju do turnieju. Żadnych większych zobowiązań, żadnych ram, które trzymałyby go na bezpieczny dystans. 

Mógł spłacić zaciągnięty u Zosi dług. 

– Nie podpiszesz tych papierów – powiedział pewnie. –  Pomogę ci. Ale muszę wiedzieć dwie rzeczy – odsunął kobietę na długość ramienia, by móc spojrzeć jej w oczy. 

Zosia przełknęła ślinę i nerwowo pokiwała głową, gotowa odpowiedzieć na wszystkie pytania. 

– Czy ktoś cię skrzywdził? 

Przez ułamek sekundy w oczach Krasickiej panowała kompletna pustka. Gdy jednak przyszło zrozumienie, pobladła gwałtownie, a z jej ust wydobył się cichy świst. 

– Nie, nie! – zaprzeczyła stanowczo. – Ja… 

– Nie musisz się tłumaczyć – Philippe uniósł rękę, przerywając jej w pół słowa. – Druga sprawa – czy ojcem jest któryś z chłopców z reprezentacji? 

To musiał wiedzieć. Jako trener i jako przyjaciel. Gdyby odpowiedź była twierdząca, wszystko by się pokomplikowało. 

Tym razem jednak Zosia odetchnęła z ulgą. 

– Nie, to żaden z nich – powiedziała pewnie. – To… to człowiek, którego poznałam jakiś czas temu. Nie wie o Marie i nie chcę, by się dowiedział.

Blain przytaknął ze zrozumieniem. Śpiąca na jego przedramieniu dziewczynka poruszyła się nieznacznie. Delikatnie przesunął pogłaskał palcem jej główkę. Ciemne włoski były mięciutkie jak puch, a długie rzęsy opadały na zaróżowione policzki. 

– Idź spać – zwrócił się z powrotem do Zosi. – Wyśpij się porządnie, a potem porozmawiamy. Zofia uśmiechnęła się słabo. 

– Dziękuję – szepnęła jeszcze, a potem dźwignęła się z kanapy i nie mówiąc już ani słowa, zniknęła w sypialni. 

Philippe został sam. Marie spała dalej, jej ciepłe ciałko grzało go w szeroką pierś. Patrzył na jej malutkie piąstki, na zamknięte oczka, na nosek niewiele większy od jego paznokcia. Była cudowna. Była idealna. Była dokładnie tym, czego świat teraz potrzebował. 

– Będę cię chronił, bączku – wyszeptał z miękkością, której sam się po sobie nie spodziewał. – Teraz i zawsze. Bo jesteś moja. Obie jesteście.